Soms heb ik z’n bui, dat het even niet meer gaat.
Dat ik ‘s nachts probeer te lezen, wat er in de sterren staat.
En ik weet wel dat het overgaat, want het hoort niet echt bij mij.
Dus laat me maar, het komt wel weer,
Zeg maar even niets en kom alleen maar dichterbij.
Hou me gewoon maar even vast,
Jouw warmte is genoeg.
Dat ik door jouw lichaam voel,
Waar ik het allemaal voor doe.
Hou me gewoon maar even vast,
Verder ben ik je niet tot last.
Hou me gewoon (aha) maar even vast.
Ach weetje, er gebeurt zoveel en niet alles even goed,
En dan weet ik niet precies waar ik het leuke plaatsen moet.
Lief ik hou van jou, dat is het niet,
Want je hoort gewoon bij mij.
Dus laat me maar, het komt eraan,
Zeg maar even niets en kom alleen maar dichterbij.
Hou me gewoon maar even vast,
Jouw warmte is genoeg.
Dat ik door jouw lichaam voel,
Waar ik het allemaal voor doe.
Hou me gewoon maar even vast,
Verder ben ik je niet tot last.
Hou me gewoon (aha) maar even vast.
Het is ook zo begrijpbaar, als een sportman en zijn vorm.
Ik hou mezelf voor.
Het is de stilte voor de storm.
Hou me gewoon maar even vast,
Jouw warmte is genoeg.
Dat ik door jouw lichaam voel,
Waar ik het allemaal voor doe.
Hou me gewoon maar even vast,
Verder ben ik je niet tot last.
Hou me gewoon (aha) maar even vast.
Hou me gewoon maar even vast,
Jouw warmte is genoeg.
Dat ik door jouw lichaam voel,
Waar ik het allemaal voor doe.
Hou me gewoon maar even vast,
Verder ben ik je niet tot last.
Hou me gewoon (aha) maar even vast.
Hou me gewoon maar even vast!
